Month: september 2017

chile-chipotle-pepertje

Chile chipotle

Omdat ik eigenlijk geen idee had wat een chile chipotle is, behalve dan dat ik ze erg lekker vind, heb ik mijn heil gezocht op you-tube en een paar Mexicaanse filmpjes bekeken. Heel verhelderend want nu weet ik dat een chile chipotle een rijpe gerookte jalapeño peper is. Jalapeño pepers komen oorspronkelijk uit Mexico en dat roken van gebeurt ter conservering. Een techniek die de Azteken al toepasten. Wat ik nu ook weet, is dat de chile chipotle waar ik zo van houd, niet alleen gerookt maar ook ingeblikt is in adobe, een dikke saus van ui, knoflook, tomaat, chile pasilla, gedroogd suikerrietsap, azijn, kaneel, kruidnagel, peper en kruiden als oregano, tijm en laurier. Het resultaat is blikje hele smakelijke gerookte pepers die zwemmen in een romige en pittige saus die doet denken aan sambal badjak. Maar dan anders…… Chipotles in adobe kun je bestellen bij de Mexicaansewinkel.nl

hete-kippensoep-met-chayote

Hete Mexicaanse kippensoep met chayote, avocado en koriander

Si, si, ook sal-t is gevoelig voor culi trends. Daarom zet ik deze zalige Mexicaanse soep op het blog. Helemaal hipperdepip en lekker pittig. Grappig is wel dat deze soep er voor mij één uit de oude doos is. Het recept is van de moeder van de Mexicaanse antropoloog bij wie ik lang geleden in huis woonde. Leuke vrouw, net zo pittig als haar soep trouwens. In de soep zit Chayote, een vruchtgroente die lijkt op een lichtgroene gerimpelde peer en familie is van pompoen, meloen en komkommer.  Alles is eetbaar van de chayote, zelfs de lichtbruine pit.  Je kunt chayote bakken, frituren, koken en stoven. Rauw is ie ook lekker.  De textuur is stevig en sappig. Je kunt chayote vaak vinden bij een toko of Surinaamse winkel. Lukt dat niet, gebruik dan een komkommer die je van zijn zaadlijsten ontdoet. Oh, en deze soep soep hoort echt pittig te zijn! Ik doe dat met chile chilpotle, gerookte jalapeño pepers in adobe. Die ben ik nog nooit in Nederland tegen gekomen helaas. Misschien zijn ze on …

knapperige-fruitpatat-ananas-mango-rettich-rammenas-chilipeper-mexico-streetfood

Knapperige frietjes van mango, ananas, rettich en rammenas met chilipeper en limoen

  Dit is op en top Mexicaans streetfood. Lang geleden woonde ik in Mexico en daar stilde ik regelmatig mijn trek met een enorme puntzak met tropisch fruit en jícama, een wortel die veel weg heeft van rettich. Het water loopt me in de mond als ik terug denk aan die mix van zoete en scherpe smaken. Proef en geniet! De chilipeper is een must, de limoen optioneel.   Schil en halveer de ananas, haal het hart uit het midden en snijd hem in dikke frieten. Schil de mango, snijd het vruchtvlees er in lange repen vanaf. Schil de rettich en de rammenas en snijd ook deze in mooie dikke frieten. Doe de frieten in puntzakken, mijn patatboer was zo gul me een paar zakjes te geven, besprenkel ze met limoensap en bestrooi ze met zoveel chilipeper als je lekker lijkt. Y ya verás, una explosión de sabores!

zuid-amerikaanse-keuken

Mijn dilemma met Mexico en Zuid-Amerika als culinaire trend

Tussen de middag at ik vaak een pozole, een smakelijke goed gevulde soep van mais en vlees afgetopt met kool, ui, pepers, avocado en koriander op de Mercado Corona. Als ik weinig tijd had stilde ik mijn honger op straat met een puntzak met de zoetste ananas en mango en scherpe jícama bestrooid met chilipeper of snackte ik een krokant gebakken taco, een smeuïge enchilada of quesadilla gevuld met bonen en kaas. Maar ik at ook gewoon thuis. Dan maakte ik mijn eigen frijoles refritos en weekte en kookte ik bonen in een aardewerken pot en bakte ik ze daarna op in reuzel om ze dan blij van zin te verorberen met salsa verde van groende tomaten en dikke warme maistortillas die ik bij de tortillería onder ons appartement haalde. Dit alles vond lang geleden plaats in Mexico toen lang studeren nog straffeloos kon en ik onderzoek deed voor mijn afstudeerscriptie in een volkswijk van Guadalajara. Mijmerend over al wat ik toen at, loopt mij het water in de mond. Ik zou maar wat graag …

reine-victoria-claude-en-mirabel-pruimen

Het is pruimentijd!

  De uitdrukking ‘tot in de pruimentijd’ dateert uit de Renaissance en is bedacht door P.C. Hooft en zijn vrienden. Zij zeiden bij wijze van afscheid “tot in de pruimentijd” waarmee ze tot de volgende zomer bedoelden. Althans, zo luidt een verklaring van het Genootschap Onze Taal.  Zeker is wel dat veel pruimensoorten aan het einde van de zomer rijp zijn en we ons dus nu in de pruimentijd bevinden. Hoogste tijd voor pruimen dus.  Reine Victoria, Opal pruimen, President pruimen, Santa Rosa en kwetsen  is zo maar een greep uit het ruime aanbod. En dan heb ik de lekkerste 2 soorten nog niet genoemd. Dat zijn voor mij by far de Reine Claude en Mirabellen. Vooral Mirabellen, die hap ik weg als zoete snoepjes. Echt goddelijk. Bewaar ze wel in de koelkast want Mirabellen rijpen na. 

spekbonen-met-kikkererwten

Boon bij boon: Spekbonen met kikkererwten, ui en kaneel

Een paar jaar geleden toen mijn Catalaanse vriend Albert nog in het piepkleine dorpje Oix in de Pyreneeën woonde, trakteerde hij mij op een eenvoudig hapje van kikkererwten en snijbonen als avondmaaltijd. Denk dan aan een uur of tien ’s avonds, bepaald geen gebruikelijk tijdstip voor een Nederlander om ’t bordje nog lekker vol te scheppen. Maar, ik heb daar niet zoveel problemen mee. En al helemaal niet als Albert in de keuken heeft gestaan, mijn grote voorbeeld. Eenmaal thuis, verwen ik de familie best vaak met dit bonen met bonen gerechtje. Of het nou lekkere dikke spekbonen, zoals dit keer, snijbonen of sperziebonen zijn, het is altijd goed. En dan doe ik er kaneel bij want dat smaakt wonderlijk wel. Wat heel fijn is, je hoeft bij deze voedzame combi nog maar weinig anders te serveren. Een omelet, een worstje of een groene salade met wat kaas of noten en klaar ben je.   Haal de puntjes van een ons of 3 spek-, snij- of sperziebonen en snijd ze in stukjes van een centimeter …

mosselen-met-vinaigrette-van-tomaat-paprika-ui

Mosselen met vinaigrette van tomaat, paprika, ui en peterselie

Er is weinig voor nodig om dit frisse gerecht te maken maar het resultaat mag er wezen. Ik maak het al jaren en ben vergeten waar en wanneer ik het voor het eerste gegeten heb. Weet wel dat het de potentie heeft van een blijvertje en dat ik hoop dat je het veel en vaak zult maken. En weet dat je de smaak kan beïnvloeden door de keuze van de azijn en kruiden die je gebruikt. Rode wijnazijn, sherry azijn, cider azijn, peterselie, dragon of basilicum veranderen de smaak steeds een ietsie pietsje.   Laat 2 rijpe tomaten een minuutje of 2 zwemmen in bak met water dat net gekookt heeft en trek voorzichtig het schilletje eraf. Halveer de tomaten, lepel het zaad eruit en snijd het vruchtvlees in keurige kleine blokjes. Schil en ontzaad een stukje komkommer en snijd die in blokjes gelijk die van de tomaat. Snijd een halve groene paprika in even kleine blokjes en doe hetzelfde met een liefst witte of zoete ui. Meng de groenten met wat azijn en zout …

toro

Ossenstaartexperiment

Als overtuigd aanhanger van het gedachtegoed van het nose-to-tail-eating heb ik mij gestort op de bereiding van de staart van het rund. Of, zoals dat in de volksmond heet, de ossenstaart. Nu is de kans dat de door mij gegeten staart van een os was natuurlijk wel heel erg klein. Een os is namelijk een gecastreerde stier en ook het oudste door mensen gebruikte trekdier. Hoeveel ossen gebruiken wij nou nog helemaal als trekdier? Nu ben ik uiteraard wel benieuwd of er verschil is in smaak tussen de staart van een os en die van een ongecastreerde stier of koe. Ik vermoed van wel. Die van een os is ongetwijfeld ouder en meer van het type werkvlees dan die van een gemiddeld rund dat voor vlees geslacht wordt, stier of koe. Een echte ossenstaart lijkt mij daarom te prefereren boven de staart van een gewoon slachtrijp rund. Werkvlees is immers smaakvoller. Maar het zou ook kunnen dat de ouderdom van de ossenstaart roet in het eten gooit. Geen idee. Toch maar eens even vragen aan …