van de slager
comments 3

Bloedworst, kalfstong en varkenslever

koken met Marieke 28 maart 2015 028Gebakken bloedworst met appel was zo’n gerecht dat alleen mijn ouders aten. Net als kalfstong. Die serveerde mijn moeder loeiheet en badend in een zurige eiersaus. Of varkenslever. Altijd net iets te hard gebakken zodat de keuken blauw stond. Met ui en spek. A la Lyonnaise heet dat geloof ik. Wij kinderen kregen dan iets anders. Vissticks of zoiets verschrikkelijks. Verschrikkelijk zeg ik nu, maar toen was ik er blij om. Ik griezelde bij het idee dergelijke te herkenbare delen van dieren te moeten eten. Vooral bloedworst sprak tot mijn verbeelding: vers bloed met meel en stukjes vet. Gruwelijk.

 

Nu denk ik daar anders over. Ik heb bloedworst leren eten in het zuiden van Spanje. Daar ging ik dagelijks naar een overdekte markt. Helemaal achterin huisden de slagers. Elk had zo zijn specialiteiten. Het leukste vond ik  het piepkleine winkeltje van het  ”het levervrouwtje”. De levers van varkens, runderen en kalveren, bungelden er gebroederlijk naast elkaar aan grote haken aan het plafond. Ik heb er vaak staan kijken maar nooit iets gekocht. Naast het  levervrouwtje zat de varkensslager. In zijn vitrine lag een keur aan worsten. Op een dag vroeg ik hem een stuk van een zwart-paarse en van een vuil-witte worst af te snijden. Thuisgekomen bakte ik de stukken worst volgens de aanwijzingen van de slager zachtjes in olijfolie. De paarse worst werd knapperig van buiten en bleef zacht van binnen.  De smaak was vol, zoet en kruidig en ik ontwaarde rijstkorreltjes in het warme rulle vlees. Het smaakte me opperbest. Pas toen ik de slager een paar dagen later vroeg naar de herkomst van die diep paarse worst, begreep ik dat het om bloedworst ging. Morcilla de Jaén om precies te zijn. Deze bloedworst wordt op smaak gebracht met ui, pijnboompitten en rijst en gekookt in grote ketels. Ik was toen al lang niet meer zo truttig met eten en heb nog vaak morcilla bij hem gekocht. De vuil-witte worst, morcilla blanca, heb ik gelaten voor wat hij was. De inhoud was me te grof en de smaak te vlak.

Sindsdien doe ik mij met regelmaat te goed aan bloedworst. Ja, dezelfde bloedworst die mijn ouders aten. Ik koop hem bij mijn biologische slager. Van die ronde plakken met witte blokjes vet erin. Gebakken met appel. Ik vind het heerlijk. En mijn kinderen gelukkig ook!

Recept voor gebakken bloedworst met appel

Collage bereiding bloedworst met appelNeem per persoon een plak bloedworst en zoveel appel als je lekker lijkt. Schil de appels, steek het klokhuis eruit met een appelboor en snijd de appels in stevige plakken.

Doe een flinke klont boter in een koekenpan en laat de boter lichtbruin worden. Bak de appels 5 minuten op zacht vuur aan beide kanten en houd ze warm in de oven (75 graden). Bak de plakken bloedworst ook 5 minuten zachtjes aan beide kanten in de overgebleven boter. 

Schik de plakken bloedworst en appel op de schaal, snipper er wat krulpeterselie over en serveer!

3 Comments

  1. This is very interesting, You are a very skilled blogger. I’ve joined your feed and look forward to seeking more of your fantastic post. Also, I’ve shared your site in my social networks!

Laat een reactie achter op Marieke Heeneman Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *