gezien en gedaan

Nose-to-tail-eating bij St. John Restaurant

 

review-St-John-Londen-head-to-tail

fotografie Marieke Heeneman

Heel erg happy zat ik dit weekend in St. John Restaurant in London. Waarom? Nou, omdat ik me daar al maanden op had verheugd en de ontspannen sfeer en de menukaart helemaal voldeden aan mijn uiteraard hoge verwachtingen.

Want? Nose-to-tail-eating is zeg maar ‘echt mijn ding.’ Voor wie niet weet wat dit is, bij St. John wordt letterlijk alles van het dier geserveerd en staan op de menukaart de gerechten van de zogenaamde mindere delen zij aan zij met die van de meer gangbare delen. Wat dacht je van varkensmilt met bacon? Of ossentong met patat en ketchup?

Ja, en dus? Koos ik voor geroosterd beenmerg met peterseliesalade, één van de signature dishes. En keek ik watertandend toe hoe de kok een geroosterd speenvarken in stukken verdeelde voor 2 tafels vol lawaaierige jongemannen die een verjaardag vierden. En heb ik achteraf spijt dat ik niet gekozen heb voor gegrild lamshart met witte bonen, rozemarijn en knoflook. Want dat ik van witte bonen houd weet ik. Maar of lamshart mij smaakt, had ik eigenlijk toch best graag willen weten.

By the way, nose-to-tail-eating is geen modieuze grill en St. John Restaurant ook niet. Al in 1999 verscheen het inmiddels klassieke kookboek Nose to tail eating, a kind of British cooking van Fergus Henderson, eigenaar en chef van dit restaurant. In de inleiding van Anthony Bourdain staat dat dit kookboek met een keur aan recepten van alles wat dieren te bieden hebben lang gezien werd als een rariteitenkabinet. Gelukkig voor Ferguson en alle dieren die wij conusmeren, keert het tij zich ten faveure van het nose-tot-tail-eating. Cheers Ferguson!

Met dank aan Mac van Dinther die vorig jaar in de Volkskracht schreef over zijn eetervaring bij St. John. Die was zo ‘inspiring’ dat ik niet anders kon dan hier eten toen ik dit weekend in London was met vriendinnen. Dank daarvoor meiden!!